Windows LiveWindows Live™
 
 
Veenarat's profile>.•°¤*(¯`°´¯)*¤°•.< [QRI...PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog
    February 05

    เจ็บดีเนอะ

    ตอนแรกก้อไม่รู้หรอกว่ามันเจ็บยังงัย
    เวลามีคนบอกให้ฟัง
    แต่ตอนนี้รู้ดีว่ามันเจ็บมาก
    มันก้อสมแล้วไม่ช่ายหรอกับสิ่งที่ทำ
    ขำเนอะ...สมน้ำหน้าตัวเอง
    อีโง่ โง่ โง่ และก้อโง่
    มีของดีกับตัวไม่รู้จักรักษา
    ทั้งที่มีคนเตือนมาตั้งหลายคนแล้ว
    แต่เราไม่เห็นถึงผลที่จะตามมา
    เจ็บมั้ยละกับสิ่งที่ทำไว้กับคนอื่น
    อยากเห็นเค้าเปนของตาย
    แต่ตอนนี้ของตายกำลังจะหลุดมือไปแล้วนะ
    เปนงัย...เสียดายมั้ยละ
    รู้ทั้งรู้ว่ารักเค้ามากที่สุด
    แต่ทำลงไปได้
    พูดอารัยตอนนี้มันก้อคงไม่มีความหมาย
    นั่งจมน้ำตาตัวเองไปเถอะ
    ตอนนี้เค้าไปมีชีวิตที่ดีแล้ว
    ไม่ต้องมาเจอคนเลวๆแบบนี้
    พอๆ เลิกเพ้อเจ้อ
     
    ขอโทดสำหรับทุกสิ่ง
    ถ้าเปนไปได้ก้ออยากเริ่มต้นใหม่
    โชคดี
     
    8:08 PM | Add a comment | Read comments (3) | Permalink | Blog it
    October 03

    พัทยา

    เช้ามา...เสียงอารัยอ่า อ๋อมือถือแตงกวาเอง
    เก่งโทรมา แตงกวาก้อ งง มีอารัย ไปทะเลพรุ่งนี้ไม่ได้แล้ว
    ทามงัยอ่า...ไปวันนี้แทนซะงั้น รีบเลยคะ
    อาบน้ำจัดของตั้งแต่7.00เสร็จปามาน8.30
    อันที่จิงมันนานเพราะม้วนผมอยู่นั่แหละ
    นัดกันที่BTSหมอชิต ไปถึงก่อนอีกและ เซง
    ตอนจ่ายค่าTaxi แม่งก้อไม่มีเงินทอน
    ต้องวิ่งไปแลกตัง แต่ตรงที่แรกตังคนเยอะ
    เลยไปซือแซนวิชมาแทน แพงหวะ 30 แหนะ
    แต่ช่างเหอะ รีบวิ่งลงมาจ่ายเงินให้ Taxi
    จ่ายเสดเก่งก้อมาพอดี ดีไม่ต้องรอ
    ขำหวะเก่งสะพายย่าม 555+ ไม่ว่านะที่วิจารณ์
    เก่งก้อวิ่งขึ้นบันไดมา แตงกวาก้อวิ่งลง
    หมวกก้อตกหันกลับมาเก็บหมวก หมวกดันเหมือนกัน
    โคตรบังเอินเลย เสื้อก้อใส่คู่กัน sweet มั้ยละ
    แล้วก้อนั่ง Taxi ไปลงหมอชิต แล้วต่อรถทัว
    อันนี้เด็ด ไปถึงพี่เค้าเดินเข้ามาหาเก่งเลยทันทีที่เห็น
    "น้องๆไปขอนแก่นช่ายมั้ย"แตงกวาขำทันที
    เก่งแม่งโคตรอายอ่า แตงกวาก้อล้อตลอดทางเลย
    เดินทางปามาน 2 ชม.กว่าๆ หลับเกือบตลอดทาง
    ตื่นขึ้นมาก้อถามเก่งว่าถึงยัง ถึงยัง ถึงยัง จนเก่งขี้เกียจตอบ
    ไปถึงก้อต่อรถสองแถวไปลงพัทยากลาง นั่งไปนั่งมาเลย
    ต้องเดินกลับมา รถแม่งก้อโคตรเลวเลยกะหลอก
    เอาค่ารถตั้ง 80 บาท ใกล้นิดเดียวเอง ดีนะที่ไม่ขึ้น
    เดินไปจนถึงโรงแรมที่ชื่อMike ก้อเข้าไปจองห้อง
    เอาไว้เก็บของกับอาบน้ำ แพงไปหน่อยแต่ติดทะเลก้อโอเค
    ตอนแรกก้อให้ค่าห้อง1000นึงแต่บอกว่าอยู่ไม่ถึงคืน
    เลยให้ 800 บาท แต่เค้าให้จ่ายเลย ไม่มีตัง
    เก่งเลยลงไปกดเงิน ปรากฏแม่ยังไม่โอนเงินมา
    ซวยแล้วงัย เลยขอเค้าจ่ายตอนเช็คเอาท์
    เค้าก้อเอาบัตรประชาชนไปแทน ได้ห้อง408
    ถึงห้องก้อเอาของเก็บเปิดแอร์ แล้วก้อลงมา
    ไปหารัยกิน คิดไปคิดมาลงเอยด้วยsizler อิ่มโคตร
    ตอนแรกอยากกินT-Boneโคตรแต่เปลือง
    เดี๋ยวไมมีเงินมาทำอย่างอื่นพอดี
    เก่งกินสลัดตั้งสามจาน บ้าไปแล้ว เดี๋ยวก้ออ้วกพอดี
    เสดก้อไปดูผีกัน ตอนที่เข้าก้อฝรั่ง3 เด็กผู้ชาย3
    แล้วก้อแตงกวากะเก่ง
    ตอนเข้าไปจะมีคนแนะนำตอนแรกโคตรดุเลย
    แบบสร้างบรรยากาศสมจริง พอเข้าไปก้อจะเจอ
    อีกคน แล้วตู้มันจะเปิดเด็กพวกนั้นแม่งก้อกลัว
    ดันแตงกวามาชนฝรั่ง อันที่จริงแตงกวาก้อกลัว
    จะไม่เข้าตั้งแต่หน้าประตูแล้ว เข้าไปก้อเจอผีสารพัดแบบ
    ยิ่งใช้คนจิงยิ่งน่ากลัว จะอ้วกก้อจะอ้วก กลัวก้อกลัว
    เวลาเดินเค้าจะให้จับเชือกต่อๆกัน นำโดยเด็กเวร
    ตามด้วยกวาและเก่ง สุดท้ายฝรั่ง
    แม่งตอนผีจะมาจับเราไม่ยอมเดินเลยข้างหน้าก้อเดินไม่ได้
    จนเด็กมันต้องบอกว่าพี่ไม่ต้องกลัวเค้าแค่คนธรรมดา
    ส่วนฝรั่งก้อดึงเสื้อเก่งจนเสื้อยืดย้วย
    ทั้งหมดมีแตงกวากลัวที่สุด กรีดตลอดทางเลย
    เอาหน้าติดกำแพงด้วย แต่เด็กเวรก้อกรีดด้วย
    ก่อนออกก้อมีให้วิ่งเลย ตกใจโคตร วิ่งแบบไม่สนใจอารัยแล้ว
    วิ่งเหยียบเท้าเก่งจนเล็บร้าวเลย ขอโทดนะ ไม่ได้ตั้งใจ
    ออกมาก้อรีบวิ่งไปซื้อยามาทำแผลให้ แต่ดันไม่มีสำลีถุงเล็ก
    เลยวิ่งไปซื้อทิชชูที่เซเว่น แล้วก้อกลับไปทำแพลให้
    จากนั้นก้อถ่ายรูปเล่นกัน ฮาดี
    แล้วก้อไปเดินดูของถ่ายรูปไปพลาง เสดก้อไปนั่งข่างทะเล
    ลมเย้นนน เย็น ถ่ายรูปอีกตามเคย ซักพักแตงกวาขอตัว
    ไปซื้อน้ำที่เซเว่นแต่ดันเดินไปอีกทางอ้อมโคตร
    พอกลับมาหาที่เดิมไม่เจอ เดินวนอยู่ตั้งนาน
    กว่าจะเจอนั่งไปซักพัก ก้อไปเดินRoyal Garden
    แล้วก้อกลับที่พัก อาบน้ำเก็บของเรียบร้อยก้อไปเช็คเอาท์
    นั่งมอเตอร์ไซด์ไปรถทัว มีรอบปามาน20.30 ก้อนั่งรอซีกพัก
    ขึ้นรถก้อหลับเลย เหนื่อยโคตร
    แถมนอนน่าเกลียดจนข้างๆขำ อายหวะ
    แต่ช่างเหอะรู้จักกันแค่สองชั่วโมงเท่านั้น
    สุดท้ายมาถึงคนเราก้อยังจะหลอกกันอีกก้อ Taxi นั่นแหละ
    เก่งบอกไปแค่อารีย์บอก 150 บาท พ่อมึงตายดิ
    ไปก้อโง่แล้ว ไม่โง่นะเว่ย ถึงบ้านปามาน23.00
    วันนี้เหนื่อย แต่ก้อคุ้ม...
     
     
     
     
     
    11:01 PM | Add a comment | Read comments (2) | Permalink | Blog it
    September 20

    ความผิดของแตงกวาคนเดียว

    เรื่องทั้งหมดมันเกิดเมื่อวันเสาร์
    ไม่ซิปัญหามันเกิดขึ้นมานานแล้วต่างหาก
    ปัญหาที่แตงกวาชอบโกหกอยู่เรื่อย...
    มันเริ่มตั้งแต่เรื่องแบงค์ที่แตงกวาไม่อาจเลือกได้
    แต่สุดท้ายก้อกลับมาเลือกเก่งเหมือนเดิม
    ทั้งๆที่ตอนแรกก้อทำให้เก่งเจ็บปวดมากแล้ว
    ก้อยังทำให้แบงค์เจ็บไปด้วยอีกคน
    โดยที่แบงค์มั่กจะถามแตงกวาว่า
    "แบงค์ผิดตรงไหน ทำมัยแตงกวาถึงทำแบบนี้"
    ความผิดนี้ไม่มีคัยโกดแตงกวา แต่แตงกวาโกดตัวเอง
    ที่เป็นคนเลวแบบนี้ แย่จังสำหรับคนที่ต้องรู้จักแตงกวา
    แต่ยังงัยก้อตามปัญหานี้ก้อได้จบลงไป
    แต่ความสงสัยในตัวแตงกวายังมีอยู่สำหรับทุกคน
    แต่สำหรับเก่ง คอยให้โอกาสและให้อภัยแตงกวาเสมอ
    เก่งไม่เคยทำให้แตงกวาเสียใจเลยตั้งแต่คบมา
    แต่แตงกวากลับนำแต่ความเดือดร้อนมาให้เก่ง
    จนเรื่องมันเริ่มจะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
    จนมาเมื่อไม่กี่วันนี้ แตคงกวาคุยกะเด็ก กท.
    ซึ่งแตงกวาก้อไม่ได้บอกเค้าว่ามีแฟนอยู่แล้ว
    จนวันเสาร์แตงกวาก้อไปกะเด็ก กท. ที่พารากอน
    โดยโกหกเก่งไปว่าเรียนอยู่ โดยไม่คิดว่าเก่งจะมา
    จากนั้นแตงกวาก้อโทรไปหาเก่ง ปรากฎเก่งอยู่สยาม
    แตงกวาก้อเริ่มรน จนเด็ก กท. สังเกตได้
    แตงกวาก้อเริ่มตีจากทันทีเพื่อไปหาเก่ง
    พอไปหาเก่ง แตงกวาก้อทนไม่ไหวเลยบอกความจิง
    แต่เก่งไม่ว่าอารัย กลับบอกแค่เสียใจและผิดหวัง
    แตงกวารู้สึกผิดมากกกกกกก
    แตงกวาจะไม่ทำให้เรื่องอย่างนี้เกิดขึ้นอีก
    แต่ปัญหามันไม่ได้จบแค่นี้
    เด็ก กท. ก้อมาเห็นแตงกวากลับเก่ง
    ตอนเย็นก้อต้องมาคุยเรื่องนี้สามสาย
    แต่เด็ก กท. โกดแตงกวามาก
    เก่งเลยพูดแก้ต่างให้ตลอด จนเด็ก กท. โกด
    จะเอาเรื่องเก่ง บอกว่าเก่งโง่ ตอบกวนตีนด้วย
    แต่พวกนั้นไม่ยอมเราเรื่องแตงกวาแทน
    แตงกวาขอโทด ที่เรื่องมันเปนอย่างนี้
    ขอบคันสำหรับทุกอย่าง
     
    10:22 PM | Add a comment | Read comments (3) | Permalink | Blog it
    September 01

    .....^0^

    ไม่มีอารัยมากมายหรอก
    แค่อยากจะมาอัพ 555+
    เพราะมันดองมานานเกินอ่า
    lloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHell
    oKittyHell    oKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHe    lloKittyHelloK
    ittyHe    lloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHell    oKittyHelloKit
    tyHell    oKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloK    ittyHelloKitty
    HelloK    ittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKit    tyHelloKittyHe
    lloKit    tyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKitty    HelloKittyHell
    oKitty    HelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKitty    HelloK
    ittyHe    lloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHe    lloKit
    tyHell    oKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHell    oKitty
    HelloK    ittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloK    ittyHe
    lloKit    tyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKit    tyHell
    oKitty    HelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKitty    HelloK
    ittyHe    lloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHe    lloKit
    tyHell    oKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHell    oKitty
    HelloK    ittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHe    lloKittyHe
    ll    oKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHell    oKittyHell
    oK    ittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloK    ittyHelloK
    it    tyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKit    tyHelloKit
    tyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKit    ty
    HelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKitty    He
    lloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHe    ll
    oKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloK    ittyHelloK
    ittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloK    it
    tyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKit    ty
    HelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKitty    He
    lloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHe    ll
    oKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHell    oK
    ittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKit    tyHelloKit
    tyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHell    oKitty
    He    lloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloK    ittyHe
    ll    oKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHe    ll
    oK    ittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHell    oK
    it    tyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHe    lloKittyHelloKit
    ty    HelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHell    oKittyHelloKitty
    HelloKitty    HelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHe    lloKittyHelloKittyHe
    lloKittyHe    lloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKitty    HelloKittyHell
    oKittyHell    oKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHe    lloKittyHelloK
    ittyHelloKit    tyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKit    tyHelloKit
    tyHelloKit    tyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKitty    HelloKitty
    HelloKitty    HelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHe    lloKittyHe
    lloKittyHe    lloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHell    oKittyHell
    oKittyHell    oKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloK    ittyHelloK
    ittyHelloK    ittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKit    tyHelloKit
    tyHelloKit    tyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKitty    HelloKitty
    HelloKitty    HelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHe    lloKittyHe
    lloKittyHe    lloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKitty    HelloKittyHell
    oKittyHell    oKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHe    lloKittyHelloK
    ittyHelloKitty    HelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHe    lloKittyHelloKit
    tyHelloKittyHe    lloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHell    oKittyHelloKitty
    HelloKittyHelloKit    tyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHe    lloKittyHelloKittyHe
    lloKittyHelloKitty    HelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHell    oKittyHelloKittyHell
    oKittyHelloKittyHe    lloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHell    oKittyHelloKittyHelloK
    ittyHelloKittyHell    oKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKit    tyHelloKittyHelloKit
    tyHelloKittyHelloK    ittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKitty    HelloKittyHelloKitty
    HelloKittyHelloKittyHe    lloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKitty    HelloKittyHelloKittyHe
    lloKittyHelloKittyHell    oKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHe    lloKittyHelloKittyHell
    oKittyHelloKittyHelloK    ittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHe    lloKittyHelloKittyHelloK
    ittyHelloKittyHelloKit    tyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKittyHelloKitHelloKittyHelloKitty
     
    9:27 PM | Add a comment | Permalink | Blog it
    June 21

    Go go Yeah...

    ไปกับที่โรงเรียนหลังพักเที่ยงอ่า
    ตอนไปต้องไปกางร่มให้อาจานด้วยแหละ
    แอบเก๋ จิงๆ ตีซี้ซะงั้น วะฮาฮา...
    พอไปถึงรถนั่งหน้าเลยคร้า นั่งกะนู๋ปัท
    นั่งไปเรื่อยๆชักง่วง พออารมณ์เริ่มกริ่มๆ
    อ่าว...ถึงซะและ เซงเลยกรูกะงีบถึง
    เริ่มต้นด้วยพระที่นั่งวิมานเมฆ
    แล้วตอนเข้าไปต้องถอดรองเท้าแหละ
    เข้าไปนึกว่าจะเล็กเดินไปเรื่อยๆ ทามมัย
    มันใหญ่จังวะ ถ้าเปนบ้านเราขนาดนี้คง
    หลง แม่ง...ห้องเยอะชิบ แต่สวยอ่า...
    ตอนอยู่ในนั้นเจอคนจีนด้วย แหม่แอบพูด
    จีนกันใหญ่เลยนะโรงเรียนเรา
    แต่ขอโทดทีพูดมั่วคร้า 555+
    มีอีกๆรู้สึกผิดอย่างแรงไปมองเด็กฝรั่งที่
    ร้องไห้อยู่ รู้มั้ย SHE พูดว่า
    "Why u look me?"  0.o
    กรูผิดซะงั้น ดีนะที่นู๋บุ๊คอยู่ด้วยมีเพื่อนซวย
    เรานะโคตรหมั่นไส้เจ้าหน้าที่เลย
    แม่งทำหน้ากวนส้นตีน
    ทำเหมือนเราไปเดินอยู่บนหัวแม่งอยู่งั้นแหละ
    ก่อนออกโดนตรวจด้วยหาว่าโรงเรียนเรา
    ไปขโมยกระเป๋าตังคนต่างชาติ
    ดูถูกกันชัดๆ โดนนมกรูอีกต่างหาก
    อิจฉาใช่มั้ยละ มาหลอกแอบจับ ล้อเล่นนะ
    พอออกมาก้อไปพระที่นั่งพระอนันตสมาคม
    สวยมากกกกกกก
    ภาพที่ลงตามกำแพงเหมือนจะเปนของ
    ต่างประเทศแต่พอมางดีเปนรูปไทยเอง
    เก๋มากๆ ตรงข้างบนที่เป็นชื่อกษัตริยไทย
    น่าจะมีครบถึงในหลวงเนอะ...แต่ถึงแค่ร.6
    แต่ยอมรับว่าสวยจิงๆ ชอบหวะ
    แต่ละคนแม่งไม่ได้ชื่นชมความงามกันหรอก
    นั้งจับผิดกันอยู่ว่าสายไฟอยู่ไหน รวมทั้งเรา
    พอเสดก้อไปรอที่รถแต่กลุ่มอื่นยังไม่มา
    เลยแอบคิดเราดูครบป่าววะ แต่ช่างเหอะ
    ปวดฉี่มากเรากะส้มจีนวิ่งหาห้องน้ำกันอยู่
    สองคน พอหาเจอค่อยโล่ง เฮ้ยยย
    กลับมาถึงโรงเรียนก้อเย็น หน้าเฮียกโคตร
    พอถึงบ้านหลับเป็นตาย ไม่ต้องทำอย่างอื่น
    ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ถ่ายรูปข้างใน
    แต่จะเก็บภาพเหล่านั้นไว้ในความทรงจำ
    ตลอด...จนวันที่จากโลกนี้ไป
    จงภูมิใจในความเป็นไทยของพวกเรา
    เพราะเราก็ไม่เคยน้อยหน้าใคร
    11:04 PM | Add a comment | Read comments (5) | Permalink | Blog it
    June 05

    so happy

    ตอนนี้มีฟามสุขม๊ากมากเลยแหละ
    หลังจากที่อมทุกข์มานานแล้ว เฮ้ยยย
    ข่าวดีเราทำใจในหลายๆเรื่องได้แล้นลา
    มีฟามสุขที่สู๊ดด...
    แต่ตอนนี้ขอเป็นโสดไปเรื่อยๆดีกว่า
    ก้ออยากค้นหาตัวเองว่าต้องการอารัย
    อยากมีคนมาดูแลมาเอาใจเหมือนกันนะ
    ฮาๆๆๆ แต่คงยาก
    ช่วงนี้ก้อมีแต่ไปโรงเรียน ชิวชิว
    เรียน เที่ยว เล่น ไปวันๆเนอะ...
    แต่มอ 6 เรียนสบายหวะ
    ไม่ยากเหมือนที่ผ่านๆมา ดีหวะ
    อยากเจอคนๆนึง มากมาก
    นั่นก้อคือหลานราเอง น่ารักมาก
    คิดถึงอ่า...รอน้าก่อนนะหลานรัก
    เซง...ช่วงนี้ใช้เงินเยอะมากไม่มีเก็บเลย
    กะจะไปสิงคโปซะหน่อย
    อยากกินหมูกะทะ เอ็มเค อารัยก้อได้
    ที่กินแล้วเอาให้ตายไปข้างนึงเลย
    อยากกินโว้ยยยยยยยยยย
    ไม่มีอารัยแล้วแหละ
    แค่อยากจะบอกว่ามีความสุขดี
    ไม่ต้องเป็นห่วงนะ คัยก้อแล้วแต่ที่คิด
    เราสบายดี สบายมากเลยแหละ
    สำหรับคนที่มีแฟนกัน
    ก้อขอให้คบกันนานๆนะ ^-^
     
     
     
     
    3:11 PM | Add a comment | Read comments (7) | Permalink | Blog it
    April 28

    เมื่อวานที่ 23 ได้ไปดรีมเวิลด์มาด้วยแลเว้ย

    วันอาทิตย์ที่ 23 ที่ผ่านไปดรีมเวิลด์กับเพื่อนที่โรงเรียน-
    เก่ามาด้วยละไปกัน 30 คน ไปโดยรถตู้คันใหญ่ 2 คัน
    นัดเจอกานที่โรงเรียนเก่า 8.30 กว่าจะรอคนมาครบ
    แล้วก็ออกเดินทางตอน 9.30 กว่าจะถึงกันก็ 10.10
    พอถึงก็เข้าไปเอาบัตรเข้าคนละ 100 บาท ถูกดี 
    เข้าไปถึงก็ไปเดินแยกๆกันเปงหลายๆกลุ่มเพราะ
    คนมันเยอะมากๆ เราก็เลยเดินแยกไปกับ เอ๋ย ปาล์ม มิ้น
    และก็เด็กของมิ้น ชื่อท๊อป ก็เข้าไปก็เดินๆดูก่อน
    ซักพักก็เจอกลุ่มของแชมป์ที่ล่วงหน้าเข้ามาก่อนแล้ว
    แชมป์ก็เลยแยกมาเดินด้วยกันกับเรา
    เลยโดนเพื่อนๆแชมป์ มันว่า ว่าแชมป์ทิ้งเพื่อน 
    อย่างแรกที่ได้เล่นก็คือ เรือไวกลิ้ง กว่าจะได้เล่น
    ก็ต่อคิวนานมากๆ เพราะวันนี้คนมันเยอะจิงๆ
    พอถึงคิวได้เล่นแล้ว E`มิ้น ก็ไปสั่งคนคุมเครื่องเล่น
    ว่า "พี่ค่ะ ขอเข้มๆค่ะ" เค้าก็เลยจัดให้ซะหนึ่งชุดใหญ่
    เล่นซะสูง ตั้ง 100 องศาเลย ไม่มีหยุดเลย พอลงมา
    เราแทบอ้วกแดก เมาๆเลย แต่ก็ยังฟรอมว่าเดินไหว
    ต่อไปก็ไปเล่นบ้านผีสิง จิงๆแล้ว ปาล์ม โคตรกลัวผีเลย
    แต่อีมิ้นกับเอ๋ยช่วยกันลากเข้าไปจนได้ เข้าไปผีก็ไม่เหง
    จะมีไรเลยผีมันเก่ามากมายคัยจะไปกลัววะ
    ปํญญาอ่อนชิบ แต่อีปาล์ม ก็ร้องอยุ่นั้นแหละเวอร์จิงๆ
    เชียว เดินๆไปก็ฮาไป
    สุดท้ายก็ออกมา ไม่น่ากลัวเอาซะเลย ผิดหวังๆ
    เล่นเสร็จก็ปาเข้าไปเที่ยงละ เลยไปหาไรกินกัน
    ไปกิน KFC คนโคตรเยอะ แต่ก็หาที่นั่งได้พอดี
    แล้วก็ไปต่อคิวซื้อหลายคิวเลย พอใกล้ถึงคิวเราละ
    เหลือแค่ข้างหน้าคนเดียว  อีห่าคนข้างหน้าเรานี้แหละ
    ตัวปัญหาเลย ตอนแรกเราก็นึกว่าจะมากไม่เท่าไร ก็รอๆ
    มันเล่นสั่งน้ำ 70 กว่าแก้ว ไก่อีก 10 ถัง
    แล้วก้ไม่ยอมบอกกานเลย รออยุ่เกือบจะชั่วโมงได้
    ก็ได้สั่งซะทีเราก็สั่งไก่ 1 ถัง 6 ชิ้น ไก่สไปซี่ 4 ชิ้น
    เฟนด์ฟายใหญ่ 2 ก็แบ่งกานกิน 5 คน แล้วก็หารๆจ่ายกัน
    ตอนแรกก้อกะหาร 6 คน แต่แม่งท๊อปไม่ยอมแดกช่วย
    ไม่ได้เลยจ่ายแยอะเลย เซง กินเสดเราก้อไปเมืองหิมะ
    ต่อคิวยาวม๊ากกก พอเข้าไปรองเท้ามันแหยะๆหวะ คือ
    แบบว่ามันเปียกๆชื้นๆ เสื้อกันหนาวมันก้อยาวเลย
    กางเกงขาสั้นเราอีก โห..อย่างกะคนไม่ใส่เสื้อผ้า
    ไม่ใช่แค่เราคนเดียวนะปาล์ม เอ๋ย ออน ก้อเปน
    ขำหวะ ทุเรจด้วย พวกผู้ใหญ่มองกันตรึมแอบเขิน
    เหมือนกัน พอเข้าไปได้ก้อเล่นบอล์ดไปสามรอบ
    รอบแรกขากระแทกตอนลงโคตรเจ็บเลย เล่นเสดก้อมา
    ถ่ายรูปกัน ถ่ายไปถ่ายมาตะคิวแดกขา ซวยเลยกูเดิน
    ไม่ได้ ดี่นะที่มีคนอุ้มออกมา แหะๆ เกิดมาไม่เคยเป็น
    เลยพึ่งเปนครั้งแรก ทรมานมากนิ้วติดกันเลย ขยับก้อ
    ไม่ได้เจ็บ แล้วก้อไปเล่น supers. แต่เราหันหลังลงหน้า
    เลยไม่เปียก เพราะกลัวหน้าเยินแต่ตัวนี่เปียกโชกเลย
    ดีนะเอาเสื้อมาด้วย ไม่งั้นเน่ามากๆ ก้อเลยเดินหาที่เล่น
    ไปเรื่อยๆ แต่ไม่ได้เล่นซักเพราะคนต่อคิวเยอะ ขี้เกียจรอ
    ก้อเลยเดินเล่นซักพักแล้วก้อกลับตอนสี่โมง แต่พอออก
    ไปกลับตามรถตู้อีกคันไม่ได้ ไม่รู้จะปิดมือถือหา...ทำมัย
    ทุกคนก้อไปลงที่เซ็นทรัลลาดพร้าวกันหมด ไปกินข้าว
    แบบว่าหิวมากเลย กินเสดก้อขอบึ่งกลับบ้านนอนด่วน
    ง่วงโคตร เหนื่อยด้วย
    PS. น้ำไม่ได้อาบ ฟันไม่ได้แปรง เน่ามากมาย
    2:15 PM | Add a comment | Read comments (15) | Permalink | Blog it
    March 31

    เรื่องส่วนตัวคัยไม่อยากอ่านก้อออกไปซะ

    เรื่องนี้มันเกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝันซึ่งทุกคนที่อ่านจะต้องตกใจ
    การที่เราอยู่เฉยๆก้อมีคนมาบอกเลิกซะงั้น
    งง อะดิเกิดอะรัยขึ้นกับตัวเอง กูทำอารัยผิดว้า....
    มึนไปเลยงานนี้ พูดไม่ออกเหมือนกัน
    อันที่จิงก้อเศร้าไม่ดิเครียดมากเลยต่างหาก
    หลายคนรวมทั้งใกล้และไกลตัวอาจจะมองว่า
    เราไม่เสียใจเลยคัยจะรู้ว่าเราน้ำตาตกในแค่ไหน
    ร้องไปก้อไม่ช่วยอารัยแต่มันเหมือนจะระเบิด
    ออกมาอย่างบอกไม่ถูก
    เหตุผลที่เราจะต้องเลิกกันมันเพราะเราไม่โตงั้นหรอ
    แล้วคิดบ้างมั้ยว่าเรานั้นเด็กจิงๆ
    เราเปลี่ยนอารัยมากมายแต่คัยละจะเห็นคุณค่ามัน
    ต่อให้บอกว่าห่างกันแล้วพอโตแล้วกลับมาคบใหม่
    แล้วตลอดเวลาที่ห่างกันละเราจะรู้สึกอารัยบ้าง
    อาจจะเปลี่ยนจากรักเป็นแค้นก้อได้
    แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นคงจะเกลียดคนๆนั้นมาก
    ไม่อาจจะอะภัยให้ได้
    อยากจะทิ้งคำว่ารักไว้แค่ข้างหลัง
    อยากจะปล่อยอารมเศร้าที่ไร้ความหมายทิ้งออกไป
    เพราะตอนนี้มันหนักมาก มากจิงๆ
    เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ เฮ้ยยยยย
    ไม่อยากอยู่คนเดียวมันเหงาจัง
    คัยจะคอยดูแลและเป็นห่วงเราคงไม่มีอีกแล้ว
    คัยจะรักและอยู่เคียงข้างทุกเวลาคงได้แค่คิดเท่านั้น
    ทำมัยการทำใจมันช่างยากเย็นนักนะ
    ทำมัยต้องเลิกกันทั้งๆที่มีความรู้สึกดีทั้งคู่
    ทำมัยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    หากไม่มีวันนี้เราคงจะไม่เข้าใจความทุกข์ของคนนึง
    เศร้าเน้อออ
    แต่ให้ทำงัยอะรัยจะเกิดก้อต้องเกิด ยื้อไว้ก้อยิ่งเหนื่อย
    เรารู้ว่าคนนั้นก้อเสียใจไม่ต่างจากเรา
    เลิกกันทั้งที่รักกันมันเศร้ายิ่งกว่ามีคนนึงที่หมดรัก
    ขอโทดที่ทำให้คนนั้นมีความสุขไม่ได้
    ขอโทดที่ทำให้เป็นห่วงตลอด
    ขอโทดที่ทำให้เหนื่อยเมื่ออยู่ใกล้กัน
    ตอนนี้เวลานี้จะไม่ทำให้ลำบากใจอีกแล้ว
    จะไม่มาให้เหนื่อยอ่อนกับความเป็นเด็กของเรา
    ลาก่อน...ขอให้เก็บความทรงจำดีไว้แล้วกัน
    เรารักพี่มากนะ
    เราไม่อยากเปลี่ยนความรักเป็นความชัง
    ช่วยพูดดีๆกับเราได้มั้ย ขอร้อง
     
     
     
    10:32 AM | Add a comment | Read comments (11) | Permalink | Blog it
    March 13

    Meeting

    เมื่อวันอาทิดไปสยามตอนสิบเอ็มโมง
    ก้อนัดกะเพื่อนตอนประถมไว้นี่นา..
    ที่หน้าดังกิ้น
    พอไปถึงพี่โอมโทรมาโอ้ไม่จิง....
    ลืมโทรไปปลุก ซวยแล้วกูตายแน่ๆ
    แต่ทำผิดก้อต้องกล้ารับ จิงมั้ย?
    ค่อยๆหยิบโทรสับขึ้นมารับ คิดในใจไปด้วย
    กูจาตายมั้ยเนี่ย แต่เหตุการณ์ก้อผ่าน
    ไปด้วยดี เฮ้ย..โล่งใจ
    จากนั้นก้อเดินตรงดิ่งไปหาเพื่อนเลย
    ไปถึงมีอยู่ไม่กี่คนเอง มาช้ากันจิงๆ
    หรือว่าเรามาเร็วเกินหว่า
    เจอเพื่อนเหมือนจาจำได้แต่นึกชื่อไม่ออก
    ขอโทษนะทุกคนที่ความจำเรามันแย่
    รู้สึกผิดจังให้ตายดิ
    เรานั่งเม้าส์กันไปซักพักคนก้อ
    เริ่มจะเยอะแล้วเกรงใจร้านจัง
    เล่นไม่ซื้ออารัยของเค้ามาทานเลย
    เขินนะเนี่ย ทนไม่ไหวแย้วนะ
    เลยไปซื้อน้ำมาทาน
    พอมิ้นมาโอ้อึ้งเลยงานนี้
    เจ๊แกใส่สีชมพูยกทีมกับปาล์มกับบีม
    คล้องคออีกต่างหากเสียวหลุดจัง
    นั่งทานน้ำไปๆมาๆคุนมิ้นปวนฉี่
    เลยพอไปฉี่ที่สยามเซนเตอร์
    กลับมาอ่าว..เพื่อนหายไปหมดเลย
    ก้อเลยเดินออกไปหาซะรอบ
    หาไม่เจอ เลยโทรถามปรากฏอยู่
    หน้าดังกิ้น เวรกรรมจิงๆกู
    กำลังจะไปถ่ายรูปที่ photo me
    กี้โทรมา เย้ดีใจจังเพื่อนหนิดหนมมา
    ตอนถ่ายรูปสงสารคนถ่ายจังวุ่นวายมาก
    คนเยอะโคตร หาที่ยืนไม่ได้
    แต่เราก้อขออยู่หน้า แหะๆ
    โดนหมันไส้ป่าวเนี่ย
    กว่าจาได้รูปตั้งสี่โมงครึ่งจาทามรัยดี
    เลยไปกินฮาจิบังกะเพื่อนๆ
    แต่เราดันไปถึงก่อนเลยโทถามว่า
    อยู่ไหนมันบอกว่าถึงแล้ว
    แต่เราไม่เหนคัยเลย
    มาผิดป่าวเนี่ย
    สุดท้ายยังมาไม่ถึงกันแล้วบอกว่าถึง
    เซงเลย
    ระหว่างกินมิ้นคะแม่โทรตาม
    เจ๊แกเลยให้ตองไปส่ง แหม่รู้นะ
    แอบเล็งอาซิเหนมันหล่อที่สุดในกลุ่มช่ายมั้ย
    เสดแล้วไปร้องเกะๆ
    บอกว่าจาไม่ร้องขอนั่งดูเฉยๆ
    สุดท้ายกดเลือกเพลงมาตรึม
    ทั้งร้องทั้งเต้น
    คนอื่นนั่งดูกัน แหม่แอบเขินนะเนี่ย
    พอถึงเวลากลับบ้านไปด้วยกันอีก
    เสียงดังจิงๆ
    มาอารีต่อมานั่งทานข้าวกะเพื่อนๆ
    อีกไม่กี่คน แต่ก้อหนุกหนานอยู่
    ตอนกินเบียร์เป่ายิ้งฉุบกัน
    แต่อีตอนกินขนมปังเราโดนตลอด
    เลยซวยจิงๆ
     
     
     
    คิดถึงทุกคนนะแล้วนัดเจอกันอีกละ
     
     
     
     
    3:32 PM | Add a comment | Read comments (20) | Permalink | Blog it
    March 03

    M!Z s0mE oNe A lOt

     

     

     Miss Nu ฿elL 

     

    หน้านี้เราให้แกนะเบลจ๋า คิดถึงแกจัง

    แกไปตั้งนานแล้วนะเนี่ย เพื่อนทุกคน

    คิดถึงแกนะ

     

      

     

     

     

    อีกอย่างแกไปจี้มันไม่มีคนข่มเหงเช่นแก

    แหม่...ล้อเล่นน่า

    ตลอดที่แกไม่อยู่งานเยอะมากกกเลย

    แกน่าจะมาช่วยพวกเราทำโนะ

     

     

     

     

     แกเรื่องเล่ามีมากมายแค่นี้คงอธิบาย

    ไม่จบหรอก อยากรู้ช่ายมั้ยละ

    จี้นะมันยังชอบน้องๆไม่เลิกแถมยัง

    รวมหัวกับรสอีกต่างหาก

    ขาดแกควบคุมก้องี้แหละ

     

     

     

     

     

    ส่วนวันกีฬาสีที่แกอย่างอยู่รวมด้วย

    เป็นนักเป็นหนา ไม่รู้แกรู้รึยัง??

    แต่พวกเราได้ที่โล่หวะ

    เศร้าช่ายมะ ทุกคนร้องไห้กานใหญ่

    แหะๆ แต่ช่างมันเถอะเรื่องมันจบ

    ไปและ แต่เหตุนั้นทำให้เกิดการ

    จราจลมากมาย มียกขบวนประท้วงด้วย

    ล้อเล่นน่า อย่าคิดมาก

     

     

     

     

    ส่วนการหาเสียงประธานสีห้องเราก้อแพ้

    ห้องกาดอีก แย่โนะ...

    ซวยซ้ำซวยซ้อนซ้อนเงื่อนผูกปม

    เว่อไปและ

    แต่กาดมันผิดกฎต้องถูกตัดสิทธิ์

    สุดท้ายไม่โดนจึงทำให้เกิดการประท้วง

    ขึ้นมาฝ่ายเรามีห้อง12ด้วย

    แต่ห้องเราไม่ค่อยสนกันเท่าไหร่ว่า

    จะผลออกมาเปนยังงัย เพราะห้องเรา

    กำลังเล่นตบแปะอยู่ แหะๆ

    เราก้อร่วมด้วย

    แต่สุดท้ายกาดก้อเปนประธานสี

     

     

     

     

     

    หลังจากนั้นอาการ FEVER ตบแปะ

    ไม่หายขาด ทำให้ยังมีผลจนถึงปัจจุบัน

    ยังไม่พอหนักกว่าเดิม

    เล่นแม้กระทั่งบอลลูนด่านและแปะแข็ง

    แกจำได้ปะตอนไปหัวหินที่เล่นแปะแข็ง

    ตอนกลางคืนแล้วปรากฎว่าวิ่งชนกัน

    โคตรฮาเลยโนะ

     

     

     

     

     

    แกรู้มั้ยเลขง่ายขึ้นเยอะกว่าเมื่อก่อน

    อีกนะ แกนี่โชคร้ายจังอดเรียนเลข

    ง่าๆเลย ปกติแกชอบบ่นว่าเกลียดเลข

    แต่ภาษาไทยโคตรกดคะแนนเลย

    สงสัยเราจาไม่ได้เกรดสี่แล้ว

    รวมทั้งเคมีด้วย ยากม๊ากมาก

     

     

     

    มาพูดถึงปัทบ้างดีกว่ามันนะมีปัญหา

    เรื่องพี่เปิ้ล พี่แนน แพรว(เด็กใหม่)

    ไม่จบไม่สิ้น

    แกก้อนะจะเข้าใจว่าเหตุการณ์เปนงัย

    เคยอยู่ด้วยกานนิ

     

     

      

     

    เรานะขยันเรียนขึ้นเยอะนะมีแต่คนบอก

    แหะๆ เราก้อไม่รู้เหมือนกาน

    ว่าขยันป่าวหว่า??

    เราม่ค่อยขาดเรียนแล้วนะเว่ย

    เราไปต่อผมมาอีกแล้วนะ

    แกคิดว่าอีกแล้วช่ายม้า....

    ช่างเหอะเราก้อไร้สาระไปวันๆนั่นแหละ

     

     

     

     

     

     พูดถึงเพื่อนๆดีฟ่าไม่รวมพวกเรานะ

     เริ่มจาก

    ป้องหน้าม้อเหมือนเดิม แถมมีพี่พลับ

    มาติดพันด้วยน้า กลิ้วๆ

    ส่วนพวกผู้ชายหลังห้องเหมือนเดิม

    บาสก้อยังคงหลับแม่งทุกชั่วโมงเช่นเคย

    ดุ๋ยก้อมาจับคู่กะเสดแทนจุล

    จุลFall in loveนู๋ฝ้ายคร้า

    เทอมกะสอก้อกัดกันอาจมีเราไปร่วมด้วย

    อีกาญแรดเหมือนเดิม

    เน็ตเลิกกะตี่แล้ว หนุ่มตอมตรึม

    แพรวกะรี้สนิทกะพวกเรามากขึ้นเยอะ

    กลุ่มนู๋ดีบ้ากันเหมือนเดิม

    มิ้นคบกับกั๊กแล้วนะมาเฝ้าทุกวัน

    น้ำตาลยังหวานไม่เท่านะเนี่ย

    กลุ่มแตงโมขยันเรียนที่สู๊ดดด

    แตงโมโดนล้อว่าชอบกะบ่อนบ้อน

    เป็นคู่ที่เหมาะสมกานจิง

    กลุ่มเป้คุยกานอารัยก้อไม่รู้

    กูไม่เข้าจายยย

    น้องแนนก้อกุ๊กกิ๊กกะน้องออมห้อง4/1

    พอและดีฟ่า

     

     

     

     

     

    ปล.ส่งเมลมาเอารูปแกใส่มาเยอะๆ

    ละ อยากดูอ่านไม่รู้เรื่อง

    คิดถึงแกนะเว่ยอย่าน้อยใจนะ

    แม่นู๋ขี้งอน

     

     

     

     
     
     

     เม้นใต้รูปพวกนี้โว้ย!!!

     

    2:21 PM | Add a comment | Read comments (20) | Permalink | Blog it
    March 02

    หลังจากการทำงานอันเหน็ดเหนื่อย

     
    　               
     
    เหนื่อชะมัดเลย หลังจากที่ทำไอ้นี่มาสองวันเต็ม
    นั่งจนหลังแข็งเลย
    ผลออกมาก้อเปนแบบนี้แหละคร้า...
    โอรึป่าวไม่รู้
     
     

     
    ผลงานนี้ต้องยกความดีให้แก่ "ปูเป้" ที่เค้าให้เว็บมา
    นั่นก้อคือ
    แต๊น แตน แต้นนนนน
     
     

     
    คัยอยากได้ space สวยก้อเข้าไปดูแล้วกานน้า
    ส่วนบางคนที่เก่งๆก้อบอกมาบ้างละว่าทำยังงัยบ้าง
    ถือว่าสงสารเด็กน้อยบ้านหลังเขา
    แหะๆ เพ้อแล้วกู
     
     

     
    มาพูดถึงวันนี้บ้างดีฟ่า ก้ออันที่จิงไม่มีอารัยหรอก
    กว่าจาตื่นก้อเที่ยงแล้วก้อมัวแต่ทำspace
    ก้อเลยนอนดึกเลย
     
     

     
    ตั้งแต่ปิดเทอมไม่มีอารัยเข้ามาในชิวิตเลย
    น่าเบื่อชะมัด
    วันๆไม่ทามอารัยเลยนอกจากกินกะนอน
    เปิดเทอมมาอ้วนเปนหมูแน่เลย
    แต่ภารกิจที่สำคัญคือ ต้องทำตัวเองให้ขาว
    มีคนบางคนว่าว่าดำ
     
     

     
    ช่วงนี้บ้านพี่โอมไม่มีแม่บ้านต้องทำอาหารให้แทน
    แหม่เขินจังไม่รู้ท้องเสียป่าวหว่า???
     
     

     
    เมื่อไหร่จาเปิดเทอมคิดถึงเพื่อนจัง เลยยยย
    ไม่รู้จามีคนคิดถึงเรามั้ย?
    งานคืนสู่เย่าของ รร ก้อจะถึงแล้น คนคงไปกานเยอะ
    แต่เราไม่รู้จาไปดีป่าว?
     
     

     
    ปล.ขอบคุนมากนะพี่หนึ่งที่ยังเปนห่วง
    แต่ถ้ากลับมาเมืองไทยเมื่อไหร่โทรมาบอกด้วยนะยะ
    ไม่งั้นน้องคนนี้จา......งอน แหะๆ
    在线 分  秒

     

    g,


     
     
    เม้นล่างนี้นะไม่ใช่ล่างสุด
    ชอบเม้นผิดอยู่ได้
    6:46 PM | Add a comment | Read comments (11) | Permalink | Blog it
    March 01

    So so

    วันนี้ไม่มีอารัยเลย

     

      ก้อเหมือนทุกวันตั้งแต่ที่ปิดเทอมเป็นต้นมาก้อยังไม่มีอารัยคืบหน้าในชีวิตเลยอ่าดิ เซงง จิงๆ

       วันนี้ก้อเรื่อยเปื่อยตามภาษาของคนบ้าอ่านะ ก้อกินๆนอนๆ ดูทTV(ชินจัง กะ โดเรมอน แถมด้วยหนังเกาหลี แหะๆ)

       ก้อที่ทำไอ้นี่ขึ้นมาspaceเนี่ยอ่านะก้อเพราะว่าวันนี้เหนคนทำไอ้ที่ที่เปนคนญี่ปุ่นอ่าโคตรน่าร๊ากเลยยยย ก้อเลยอยากจาทำตาม แต่ทำไม่เปง ไว้จาถามคนอื่นว่าทำงัยแล้วกาน

       ถึงจาไม่มีคนอ่านเพราะยังไม่ได้บอกคัยก้อจะเขียนน้า ทุกคนเปนกำลังใจให้ด้วยน้ายะ

     

    8:38 PM | Add a comment | Read comments (23) | Permalink | Blog it